lunes, 6 de marzo de 2017

O CASADO CASA QUER por JL. Lilo



O CASADO CASA QUER por JL. Lilo 

Unha noite de inverno do ano mil novecentos trinta e seis, na lareira da Casa de Agosto do Castro na Picota, sentado no escano xunto ao lume, Gumersindo “Gumer” saca a petaca da zamarra io librito do petiño do chaleque e pónse a liar un pitillo, mentras, a sua dona Brigida “Ida”, engruñada, remexe o caldo de berzas no pote que está quentando enriba dos tres pés e, ao tempo, érguese e vaise a lacena para coller as dúas afumadas cuncas de barro, as culleres e dúas taciñas de porcelán branca esportilladas polos cantos azuís.
Póñense a comelo e a entrellalo cas codelas de pan trigo  balorento polas beiras, sen  deixar de asoplar a quentura para non escaldar as gorxas. Cada pouco, para baixar a fogaxe da boca, beben uns grolos de leite das cunquiñas brancas.
Non hai conversa, só atenden a rebañar dos ventres das cuncas as pingas do unto que amoleceu o pan, mesturouse cas berzas, fabas mouras e  patacas que, por terceira vez, requentado non lle deixou rastro da bravura da primeira fervedura.

Gumer remata a faena e espreguizase denantes de dicir: Qué ben vou, tiña gañas de meterlle algo quente ao corpo, hoxe fixo moito frio.

Ida, ergue a testa e mirao como se fora un pantasma, respondendolle: Fixo frio home fixo, non sei que ten o viño de agora que non quenta.

Faise un silenzo.

Ida érguese e sae da cociña.

Gumer acende a colilla cun tizón e tose isa tós fonda de bo fumador.

Gumer:          Oie Ida, ónde andas?
Ida:                 Qué me queres oh, estou facendo as miñas cousas.
Gumer:          Ah, as tuas cousas ¡¡, sabes que ouvín hoxe na taberna do                                                           Reguengo, que parei a tomar un chiquito cando viña da                                                               louseira de Valiñaseca?
Ida:                 Qué raio vou saber, cousa boa non.
Gumer:          Que a tua filla Esperanza “Espe” está engatuxada con Domingo                                                  “Domi” da casa do Emigrado de Figueirúa.
Ida:                 Dirás a nosa filla, quén te escoite ¡
Gumer:          Por nosa está nos Rexistros, próo-rí-e ao tempo atiza a lareira-
Ida:                 Deixa as suas cousas e prantase na cociña mirando a Gumer.
                        ..conta, e logo, Gurmiño, quén falou do engatuxamento, non sería 
                        Enriqueta...isa goza cos contos.
Gumer:          Non muller, foi Don Justo.
Ida:                 ¡¡ O cura¡¡
Gumer:          E logo, cantos Justos coñeces tí de por aquí?
Ida:                 E que se lle perdía no Reguengo ao cura?
Gumer:          ..rosmando polo baixo...manda carallo, entón o cura non está máis no                                          Reguengo que na igresia?, é sabido que non é de secano...as malas                                           compañías destas terras (rise ao tolo)..”dime con quién andas y te diré                                               quién eres..”
Ida:                 Ai, Deus¡, falas como un mestre... cala óh cala, que pode estar                                                   alguén escoitando no camiño.
Gumer:          A de ter gañas, ca noite que fai... quén me mandaría falar..sabes o que                                       che digo...xa non dormiras un sono ista noite e o malo será que non                                        acougarás e tampouco vou dormir eu.
Ida:                 ...Ai, cantas veces me privaches tí de dormir , con gañas ou sen                          sen                  elas, nada che neguei...sabes que sempre fún do xeito.
Gumer:          A verdade é certo, de moito xeito de Deus, axeitadiña dende que                                                 soubeches para que che servía.

Gumer rematou o pitillo, tirou a colilla no braseiro e Ida sentouse no tallo e cada ún escomenzou a falar para sí:
Ida:                  E logo que viría o cura, porque lle dixo tal cousa...hainas que teñen moita envexa,                     pro van morrer con ila...a miña Esperancita é boa moza e vai casar ben.

Gumer:... mira que ten leria agora...que se o cura.. que se a fermosura da filla...

Gumer:          Pró Idiña, non te das conta que Don Justo é unha persoa que sabe de Deus e                            predice o futuro.
Ida:                 ..Predice si e coida de las corderitas, moito vicio e                                                                        confesionario...qué.. quer predicir a nosa filliña.
Gumer:          Mira miña rula, por agora non predice nada, pro observa si ve.
Ida:                 Entoleasme, pró que viu homiño..que viu, non dices nada craro.
Gumer:          Díxome a orella que no anoitecer do derradeiro domingo atopounos bicándose ao                      pé da             figueira Ramona que esta xunto a casa de Silveira.
Ida:                 Estaban a bicarse.. e iso predice...pónse rufo lambón... o que tiña que dicirlles era                     que cando fora o preceuto que cumplirán co sacramento da confesión.
Gumer:          Que me coma o demo, Idiña, a tí nonche da a cabeza para máis, non sabes cos                        curas non poden contar o que escoitan no confesionario...para tí o segredo da                          confesión é a lei do embudo “Yo que lo sé te meto un puro”.
Ida:                 ...Aquí temos o seminarista que só vai a misa o día de Santa Apolonia.
Gumer:          Perdoa, estás moi equivocada, tamén vou o día da Santa de Conforto.
Ida:                 ...Que predice o cura nen que gaitas...prediciría si Espe estivera en estado, así o                        Domi             con vergoña ou non tería que casar con ela, pois remataron os                                        tempos de fillar sen ton nen son e “si te he visto no me acuerdo”.
Gumer:          Prega que non se cumplan as predicións...polos cravos de Cristo deixame xa en                       paz, co cura, co casoiro e co farrapo de gaita.

Faise un silenzo...ata que é rachado por olladas de complicidade.

Ida:                 Boeno, boeno, boeno...así se falan as cousas nunha casa que teñen que resolver                      un groso problema.
Gumer:          Millor tranquilizarse e calar e cando vexamos cos nosos ollos poderemos falar.
Ida:                 Estou dacordo contigo.


                        (Continuará)

No hay comentarios: