viernes, 26 de abril de 2013

Crónica dunha primeira maratón.




Seguramente non ten moito que contar ou non hai demasiada xente interesada en ler as miñas aventuras como “Riguilete Do Mundo” (gran grupo en Facebook, por certo), pero trala insistencia de Javier Acebrás, tampouco fago mal ningún escribindo unha parrafada.
Comezo polo principio. Son Ero Sante Gueimonde, o do Bar Esquina, e despois de moitos anos, volvín a correr para poder enfundarme a camiseta do Club Atletismo Riguilete co mínimo de respeto e “profesionalidade” que merece.
O 7 de xaneiro empecei a entrenar, con RockFM como única compañeira de fatigas e con moitos máis quilos dos que podía carretar. Correr catro ou cinco quilómetros eran unha odisea, pero con esforzo, todo vai chegando...
O obxectivo era preparar a media maratón da Coruña que se celebraba o 24 de febreiro, e alí estiven, con máis pena que gloria e acompañando, na distancia, que non no ritmo, a Míriam Rivas, Santiago Coladas e a Manuel Valcárcel (alias Ventura). Como dixo Paquín... “van coma os tolos!!!”.
Pero o caso é que acabei e déronnos un papeliño que poñía algo así... “Si te gustó la media, imagínatela entera”. E como cabezón aínda son un cacho... meu dito, meu feito. A seguir entrenando.

A partir deste punto entenderedes o por que de animarme a escribir esta crónica. Non é por contar as miñas andainas, nin moito menos, senón por deixar testemuña de grandes personaxes coma Manolo, un veterano atleta do Barco de Valdeorras. Preséntovolo nun momento.
Chegou o 21 de abril (o pasado domingo) e xa non había volta atrás. Era hora de comprobar se fora quen de entrenar en condicións para acabar unha maratón e, a poder ser, facelo en menos de 4 horas.
Cos típicos nervios de quen debuta nunha proba deste calibre, cheguei á liña de saída pouco antes do “pistoletazo”. Púxenme polo final, xa que présa non levaba e aínda eran as oito e media da mañá (a quen se lle ocorre!!!).
A lección levábaa ben aprendida, ir moi despaciño os primeiros 10 quilómetros e despois ir aumentando o ritmo ata atopar un no que fose cómodo e non me reventase antes de tempo. Así que, por unha vez, fixen caso.
O asunto é que ó saír dos últimos, no quilómetro 3 máis ou menos, os folgos deron para poder facer un par de “bos amigos”.
Un era un debutante, coma min, que se chamaba Juan e que tiña por único obxectivo o de conseguir acabar a proba.
O outro era Manolo, como xa dixen, do Barco de Valdeorras (aínda que non creo que nacera alí, máis que nada polo seu acento asturiano), quen con case 73 anos, corría a súa maratón número 36, a última, segundo dixo... xa que o seu xeonllo –a “rodilla”, para entendernos- xa non daba para máis.

Manolo ía tendo conta de nós: - “Tranquilos, que este es el ritmo, ya veréis como muchos caen antes de llegar a la meta”. A frase repetíase máis ou menos cada dous mil metros, e ó final demostrouse que tiña toda a razón.
Foron moitas outras as historias que fumos contando, total... tiñamos toda a mañá por diante e para ir máis rápido non había pernas...
Entre historia e historia, Juan dicíalle a Manolo: - “Manolo, tú eres como un sensei” ou - “Lo que tú digas, sensei”. Todo isto entre risas, claro.
Ata o quilómetro 28, fumos a bo ritmo para acabar en 4 horas. A velocidade era perfecta para min, sentíame ben e parecía que ata podería baixar un pouco desa marca.
Pero pouco despois, a Manolo empezou a facérselle un pouco costa arriba a carreira (tamén hai que dicir que tivo que ir á présa ó hotel xusto antes da saída para coller o DNI -era o campionato nacional de veteranos- e iso puido pasarlle factura).
Juan e eu aminoramos o ritmo e fumos tirando do sensei. Dándolle ánimos e dicíndolle que se olvidase da dor na “rodilla”.
É certo que falamos entre nós, pero non facía falla, ningún dos dous ía “deixar tirado” ó gran Manolo despois de aconsellarnos durante case 30 quilómetros (nin tan sequera Juan ou eu correramos tanto en toda a nosa vida, e gracias a el seguiamos “vivos”). O de acabar en menos de 4 horas podía quedar para outra ocasión.

Como xa comentei nas redes sociais, o “sensei” Ventura ensinounos que isto é moito máis que correr, que hai valores máis importantes detrás do atletismo e iso é algo que sempre lle agradecerei.

Ó que ía, que senón non acabo... a distancia ía pasando e cada vez nos pesaban máis as pernas... e xusto cando máis picaba o sol, chegou a “machada do día”:
Juan: -“Vamos, Manolo, que entramos los tres de la mano”.
E dixo Manolo, todo cheo de razón: -“No, no, no... yo los últimos 50 metros los esprinto siempre”.
Nada máis que dicir... palabra de sensei. Do quilómetro 40 ó 42, Manolo por fin nos subiu un pouquiño o ritmo. Eu estou convencido de que era para “desentumecer” os músculos e prepararse para o seguinte...
Entramos na Praza de María Pita apretando os dentes... forzando a máquina e gratamente recompensados polo público presente (a Juan e a min non nos aplaudirían tanto se non viñera Manolo, pero xa que estabamos alí, pois tamén recollimos o afecto da xente).
O “sprint” foi épico, e para quen non me crea, aí vai o vídeo que o demostra:

Como dixen, esta non é a miña historia (aínda que o pareza), é unha homenaxe á capacidade de superación de xente coma Manolo, que veu do Barco de Valdeorras para darnos unha lección, polo menos a Juan e a min, de como envellecer e seguir sendo todo un rapaz.
Espero que alguén chegara ata aquí, síntoo pola extensión da parrafada, pero é que a historia... ou se conta con detalle, ou é mellor deixala para unha tarde cos amigos.
Eso si, agora xa podo dicir que son “Riguilete maratoniano”... e ben contento!